Geç anladım zamanın da yorulacağını ve o güzelim saatlerin de bir gün duracağını.
‘Günaydın’ dendiğinde karanlıklarla savaşılmayacağını,
‘iyi uykular’ dendiğinde güneşin aranmayacağını.
Kimbilir belki yanlış bir yerden başlamıştı hayat, ama doğmakla anlaşılmaz ki hayatın değeri.
O müthiş kavuşmasını görmeseydim bedenin toprakla, belki daha da anlamayacaktım hayatın önemini.
Yüreğimin tozunu aldım dün gece.
Geç anladım kıtaların da hareket edebileceğini.
Sanki yürek koca bir atlas da, sınırları var..

Silinmez bölünmez sanki...
ama dün gece...
Anladım artık o kadar da zor değil kıtaların hareketi.
İnsan zannediyor ki böyle gelmiş gidecek böyle.
değil...

Anlamıyor bir afilli yumruk yüzüne değmedikçe.
Belki bir göktaşı, belki deprem, belki bir çift göz nebileyim.
Bir milat yani...
ben sana döksem kelimeleri, toplasam roman yazsam adına,
mil çekiliyse gözlerine görebilir misin?
Gidince geri dönersin ama, döndüğünde aynı yerde misin?
Ben kelimelerimi sana açık ettim bunca zaman,
hepsine değip geçen rüzgar gibiydin.
Dün gece tozunu aldım eskimiş günlerin.

Bunca zaman sızlamadı da yüreğin, şimdi mi farkına vardın sevdiğinin.

Kader bir başka kaderle karışınca ancak kadermiş.
Yoksa sen dur orada öyle çini vazoda, dünyanın 9.harikası gibi...

kaderim kaderine değmedikten sonra ne fayda? Ama geç...
geç anladım yüreğimin bir yangın söndürücüye ihtiyacı olduğunu.

Ve o yangın söndürücünün kendi gözyaşlarım olduğunu.

Meğer kimse söndüremezmiş içimin yangınını benden başka,
meğer kimse ısıtamazmış yüreğimi, ben istemeden.
Şimdi koy bir yanına geçmişi, öbür yanına gelecek günleri..
Hangisinin acısıdır kıtaları sallayan?..
Hangisidir takdire şayan?
Yüreğimin tozunu aldım dün gece.
Tarihleri karaladım, pusulamı kırdım,
kitapları topladım, mektupları yırttım,
gemileri yaktım, çığlık çığlığa uzandı hayat kollarıma.
Yolculuk bitti ve kıtalarda kader buluşmaları..
Ve seller aşındırıyor artık yüreğimin duvarlarını.
Ağlamak yok,
hadi artık sus.
Deli çizgiler atmışsın bunca zaman boynuma.
Ben nice uysal çizginin içinde yeterince oyalanmışım.
Döndürülmüyor zaman en başa...
Yüreğimden çekilen kelimelere bir bak...
neler söylüyor sana...

benim güvercin kırılganlığımı unuttun da, söylesene biraz geç kalmadın mı bana?

Gitme demişim yüreğime, gitmemiş..
Onca sözcük tıkılıp kalmış, esirgenmiş.
Sonra dökülmüş bir denizin ortasına,
değememiş kulaklarına.
Hadi canım, beterin beteri var, üzülmeyelim...
Bir yangın varsa eğer ve sarmışsa tüm bedenini, biri çıkar susturur ağlayan kelimelerini.
Bundan böyle düzgün çiz yüreğinin mühim çizgisini.
Öyle düzgün çiz ki, tütmesin o yangın yeri.
Malum bir kabulleniş gerekir filmin bittiği yeri.
Bir zamanlar gözlerimi kör, kulaklarımı sağır eden, hatsız hudutsuz, sevgili.
Bir zamanlar kıtaları hareket ettiren,
coğrafyayı değiştiren, hain savaşçı,
kaçınılmaz barışçı.
Ben seni hiç bir zaman
‘kader’
deyip fırlatmadım ki .
Yavaş yavaş eriyip gitti masumiyetin bakirliği.
En güzel yerinde durdurdum şimdi, seyrediyorum eski filmi

Baştan yazılabilir mi aynı senaryo, tekrar çekilebilir mi aynı film, oyuncular hala aynı oyuncu mu?
...

Gitme demiştim yüreğime, gitmemiş bak...

Giden başka şeylermiş....

Tozunu aldım dün gece , orada sana ait hiçbirşey
kalmamış...